Κυριακή, 7 Ιουλίου 2019

Το Αμάρτημα Της Μητρός Μου

Καλησπέρα,
Κάθε μέρα λέγονται και γράφονται χιλιάδες γνώμες. Δε θέλω να κουράσω. Θέλω απλά να εκφράσω μια γνώμη που δεν ακούγεται σχεδόν καθόλου.
Η Ελλάδα είναι η μητέρα μας. Η Ελλάδα τώρα τιμωρείται. Όλοι αναγνωρίζουν, όμως, ότι υπήρχε βαθύ πρόβλημα εδώ και καιρό.
Ποιό είναι, λοιπόν, το Αμάρτημα της μητέρας μας;
Μερικοί λένε για τις σφαγές και τους άδικους φόνους (τους οποίους η δασκάλα προσπερνούσε με ένα διακριτικό βηχαλάκι).
Άλλοι λένε για το πελατειακό πολιτικό σύστημα. Άλλοι για τις μίζες. Και ούτω καθεξής.
Όλα αυτά είναι μειονεκτήματα της κουλτούρας μας και της Ιστορίας μας. Αλλά δεν είναι αυτά το Αμάρτημα της Μητέρας μας.
Το Έγκλημα της Ελλάδας, κατά του εαυτού της και κατά της ζωής, είναι ότι Αρκεστήκαμε. Οι Αρχαίοι Έλληνες διδάξαν στον κόσμο ότι άνθρωπος σημαίνει να μην αρκείσαι ποτέ στο κατεστημένο. Άνθρωπος σημαίνει να κοιτάς ψηλά, να κοιτάς μπροστά. Να μη φοβάσαι να αμφισβητείς ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό. Να μη φοβάσαι να αμφισβητείς ακόμα και τους Θεούς. Να μη φοβάσαι να προκαλείς τις Μοίρες.
Αυτό ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες. Τί είμαστε οι νέοι Έλληνες; Από το 1821 και μετά, μέσα στην ψυχή του Έλληνα είναι κουρνιασμένη μια μίζερη μαυροφορεμένη γριά, που τσιρίζει αδιάκοπα "Να βολευτείς παιδάκιμ' , να βολευτείς"...Να βρεις μια δουλίτσα. Να βρεις μια γυναικούλα. Να βρεις ένα σπιτάκι.
Μέχρι μια ηλικία, νόμιζα ότι αυτό το κακό μας, και όλα όσα πηγάζουν απ' αυτό, είναι εξαίρεση. Νόμιζα ότι η βάση της ψυχής του Έλληνα είναι το θάρρος, η ειλικρίνεια, το κέφι, η πρωτοτυπία. Το μυαλό μου ήταν ακόμα πλημμυρισμένο με παιδιά ντυμένα με τεράστιες στολές Περικλή και Σωκράτη, απ' τις σχολικές παραστάσεις. Κάποια στιγμή η φούσκα έσκασε, και συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ότι αυτό που κάνουμε και σκεφτόμαστε κάθε μέρα, δεν είναι εξαίρεση. Δεν είναι ένα κακό όνειρο. Αυτό είμαστε.
Άνθρωπος που έχει Αρκεστεί, είναι νεκρός- και πραγματικά, από παιδί αυτό αισθανόμουν όταν κοιτούσα γύρω μου. Ότι ζω σε έναν τόπο νεκροζώντανων. Μπορώ να πω ότι έχω μια σφαιρική άποψη- έχω δουλέψει στο ευρύτερο δημόσιο (Πολεμικό Ναυτικό) αλλά και στον ιδιωτικό τομέα. Έχω ζήσει τα πιο πολλά χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα και τώρα ζω στο εξωτερικό. Νομίζω πως η βασική διαφορά ανάμεσα σ' εμάς και στις χώρες που ζηλεύουμε (κρυφά, διότι επισήμως είμαστε το τέλειο έθνος) είναι αυτό- η φλόγα και το πάθος για ζωή, για νέα πράγματα, για το μπροστά- το θάρρος να καινοτομείς, να δοκιμάζεις νέα πράγματα, και να μη διστάζεις ενίοτε να τα διαγράψεις όλα και να ξεκινάς από λευκό χαρτί. Ίσως μας πλάκωσε η σκιά της Ακρόπολης, και μας αρκούν Αρχαίες δάφνες.
Η έλλειψη αυτή που μας χαρακτηρίζει, δεν είναι κάτι σημερινό. Δεν είναι κάτι που συνέβη με την Κρίση,ούτε απ' την Μεταπολίτευση, ούτε απ' το Δεύτερο Παγκόσμιο. Είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει από την Απελευθέρωση και μετά. Αν διαβάσετε λίγη πραγματική Ιστορία (θα πρέπει να ψάξετε λίγο), θα το διαπιστώσετε, αν και ήδη το ξέρετε και το νιώθετε. Αυτός είναι, κατά πολλούς, και ο λόγος που ο Καποδίστριας, όταν μιλούσε με τους οπλαρχηγούς, τους ζητούσε να μην Επαναστατήσουν ακόμα- ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Καποδίστριας έλεγε, Παιδεία πάνω απ' όλα. Έβλεπε ότι η Τουρκοκρατία μας άφησε άσχημη κληρονομιά, και ήξερε ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξεις είναι να καλλιεργηθείς. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε, και έκτοτε μας κυβερνούν Εφιάλτες.
Τώρα η πατρίδα μας περνάει ώρες αγωνίας και πόνου, αγωνιζόμενη για βασικά πράγματα- για επιβίωση. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την επανάσταση. Παράλληλα, όμως, πρέπει να δωθεί ένας άλλος αγώνας. Ο αγώνας που ξεκίνησε αλλά ποτέ δεν ολοκλήρωσε, ο Καποδίστριας. Ο αγώνας για αυτοβελτίωση. Ο αγώνας για καλλιέργεια. Για πολιτισμό. Ας είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Οι πιό πολλοί άνθρωποι δεν νιώθουν ότι αξίζει να πεθάνουν για τη χώρα τους. Και ειδικά όσο πιό μορφωμένοι και έξυπνοι είναι.
Πρέπει να φτιάξουμε μια πατρίδα που να εμπνέει τους καλύτερους να πεθάνουν γι' αυτή. Αυτό γίνεται μόνο με τον πολιτισμό. Με συναυλίες. Με βιβλία. Με ποίηση. Με ζωγραφική. Με graffity. Με parkour. Με ροκ. Με χιπ χοπ. Με συζητήσεις. Με παρέες. Με γειτονιές. Με τρέλα. Με θράσος. Με χιούμορ. Με κατανόηση. Με κανόνες. Με ελευθερία.
Αυτός είναι ένας αγώνας που πρέπει να δωθεί, παράλληλα και άσχετα απ' τον αγώνα για λεφτά- άσχετα απ' το τί αποφασίζουν οι πολιτικοί, τα κόμματα, η Ευρωπαική Ένωση και το ΔΝΤ. Ένας αγώνας να αλλάξουμε. Να πάμε μπροστά. Να βρούμε καινούριους δρόμους. Να σκίσουμε τις λερωμένες σελίδες, να γράψουμε σε άδειες σελίδες.
Ονειρεύομαι έναν Έλληνα που δεν περηφανεύεται για τον Πλάτωνα λες κι είναι ο μπάρμπας του, χωρίς καν να έχει διαβάσει τι είπε. Έναν Έλληνα που δε φοβάται το καινούριο. Έναν Έλληνα που δε φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Έναν Έλληνα που δεν σνομπάρει τους δυτικούς. Έναν Έλληνα που δε ζηλεύει τους δυτικούς. Έναν Έλληνα που δε φοβάται.
Έναν Έλληνα που θα παραδεχτεί το Αμάρτημα Της Μητρός Του. Θα το συγχωρήσει. Και θα το ξεπεράσει.

Νικολόπουλος, Φοίβος




Ο Φοίβος Νικολόπουλος γεννήθηκε το 1983 στην Πρέβεζα.
Στην ηλικία των έντεκα χρόνων έγραψε τους πρώτους του στίχους. Το 2001 συμμετείχε στη Βουλή των Εφήβων. Την ίδια χρονιά κατατάχθηκε στη Σχολή Μόνιμων Υπαξιωματικών του Ναυτικού. Συνέχισε να γράφει στίχους, αλλά και διηγήματα και μικρά θεατρικά έργα.
Έχει τιμηθεί με το τρίτο βραβείο στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος του Δήμου Πετρούπολης, ενώ έλαβε την τέταρτη θέση στο διαγωνισμό Pocket Theatre, για το σενάριο "Με λένε Κώστα". Το 2008 αποχώρησε από το Πολεμικό Ναυτικό και επέστρεψε στην Πρέβεζα.

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

6.1.2019


Την ωρα που αεροκοπανανε οι αρχοντες,περι δημοκρατικης ταξης,αναμεσα μας οι αμιλητοι ζουνε.
Κι οσο σαν δουλοι μενουμε εμεις σιωπηλοι,οι ηγεμονες δυναμώνουν,ξεσκιζουν,βιαζουν,των ανυποτακτων τα μουτρα τσαλακώνουν.
Β.Μ.


Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΜΑΝΑ, ΕΣΥ

Εν αρχή ην ο Λόγος.
Ο Λόγος κι εσύ εντός του.
Απ’ το πρώτο αρχέγονο ηλιογέννημα, προαιώνια,
ανταμοπάλλονται στο στήθος σου
η αγάπη και το φως Του Δημιουργού.

Μέλι και γάλα κι οξυγόνο. Βύζαγμα ζωής.
Από τότε. Με το πρώτο ιδωμένο φως και με το δοξάρι του ήλιου,
μελωδείς την ελπίδα και τη ζωή στις χορδές της ψυχής.

Τις καμπάνες των αστεριών που θ’ ανατείλουν ηχείς στα σπλάχνα σου,
μπουμπούκια της άνοιξης που, σαν γεννηθούν,
μες στον κόρφο σου αψηλώνουν να φτάσουν τον ήλιο.
Και, να! Της αγωνίας σου ο στήμονας γονιμοποίησε την γύρη της καρδιάς,
πινέλο Μιχαλάντζελο, με φως χρωμάτισε τις διαδρομές των αιώνων.
Κι όταν χειμώνας ματώνει την αναπνοή,
σπόρος γλυκύς το βλέμμα σου μες στο χιόνι του χρόνου,
βλασταίνει την ελπίδα της άνοιξης και ριζοβολά το χαμόγελο του ήλιου
κάτω από του πάγου το μαύρο σεντόνι.

Κι ήσουν πάντα η θαλπωρή, βάλσαμο στο λυγμό του φεγγαριού,
μα και καρνάγιο και μουράγιο κι αραξοβόλι στους κύκλους των καιρών.
Το ρολόι της ζωής μου έδειξες και μου χάρισες το ταξίδι.
Στα ηλιοτρόπια των καημών είσαι το αγιομένο φως
και η γαληνή αυγή στης καταιγίδας τη θάλασσα.
Τα μουγκρητά τα αγερόχρωμα μ’ ένα σου βλέμμα μαρμαρώνεις
και με το τραγούδι σου γαληνεύεις τον πόνο,
λαξεύοντας μες στις πληγές τον ήλιο.

Με κράτησες απ’ το χέρι, αφετηρία μου κι αφέτης μου στο φως,
από το πρώτο μου μέχρι το τελευταίο σου.
Μόνο εσύ μπορείς να κυοφορείς τη ζωή.
Μόνο εσύ ανθίζεις τον οίκο Του Θεού κι εντός του Τον αυγάζεις.
Στα αντερείσματα του χρόνου ξυπόλυτη ανεβαίνεις τον ακάνθινο Γολγοθά
που σου χάρισε η καρδιά σου.

Δε ζήτησες τίποτα.
Έδωσες τα πάντα.
Είσαι η αγάπη.
Είσαι η ζωή.
Είσαι η μάνα μου.


Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ams



Περπατοντας σε δρόμους της παιδικής μου ηλικίας.
Τότε που δεν ηθελε πολυ απλα απλωνες το χερι και επιανες το ονειρο.
Οι εποχές που αν τις πεις χρυσες το χρυσαφι θυμιζει νοθευμένο χαλκο τώρα.
Oι περιφεριακοι δρομοι μοιαζουν πλεον με πλαστικο της πλακας αλλων εποχων.
Μεχρι τη Ντάμ Σκουέρ από τό σταθμό των τραίνων,ποδαρατο.




Φαγάδικα πλαστικό Ευρωπαϊκό Ασιατικο φαγητό.
Σέλφις σέλφις σέλφις κονταρι να σου βγαλουν τα ματια.


Ο καθένας στο κοντάρι του καβαλημένος,τα παλιά μαγαζιά έχουν αλλάξει Τουρκόβαλκανιοι στα φαγαδικα.
ΑμερικανοιΙσπανοΙταλοΚινεζοι,στο δρομο.
Χοντροκόκαλες πιτσιρίκες ,αλλά και φίδια περιφέρονται στο δρομο .
Mεστές θείτσες στην τελευταια αναλαμπή της καύλας τους.









Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Αρχές της Κοινωνικής Ανασυγκρότησης

"Οι άνθρωποι φοβούνται τη σκέψη περισσότερο απ´ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο-περισσότερο από την καταστροφή, ακόμα κι απ´ το θάνατο.


Η σκέψη είναι ανατρεπτική και επαναστατική, καταλυτική και φοβερή· η σκέψη είναι ανελέητη απέναντι στα προνόμια, τους κατεστημένους θεσμούς και τις βολικές συνήθειες· η σκέψη είναι αναρχική και άνομη, αδιάφορη απέναντι στην εξουσία, περιφρονητική απέναντι στη δοκιμασμένη σοφία των αιώνων.




Η σκέψη κοιτάζει τον πάτο της κόλασης και δεν φοβάται.
Βλέπει τον άνθρωπο, μια αχνή κουκκίδα, να περιβάλλεται από απύθμενα βάθη σιωπής· κι ωστόσο, περνάει περήφανη κι άφοβη σαν να ήταν ο υπέρτατος άρχοντας του σύμπαντος.




 Η σκέψη είναι δυνατή, σβέλτη και ελεύθερη, είναι το φως του κόσμου κι η μεγαλύτερη δόξα του ανθρώπου."













 (Μπέρτραντ Ράσελ, Principles of Social Reconstruction)

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Έρρωσθε & ευδαιμονείτε

 Πριν από ενάμιση εκατομμύριο χρόνια o hommo erectus σηκώνεται όρθιος και μπορεί να δει πάνω από την πυκνή βλάστηση τον εχθρό, δηλαδή την αντίπαλη ομάδα ή τα άγρια θηρία ! Αυτό το μεμονωμένο είδος επιβιώνει σε σχέση με τα αντίπαλα είδη.




Όταν ένα είδος ευδαιμονίζεται, γίνεται ευάλωτο σε κινδύνους και επιθέσεις. Τα είδη που έμαθαν να ζουν γύρω από τη φωτιά και το καψαλισμένο ζαρκάδι δύσκολα θα σηκωθούν να πολεμήσουν με το απροσδόκητο !





Όμως, ανάμεσά τους, κάποιοι έχουν το χρίσμα της επιβίωσης. Έχουν τον αγιασμό της επίγνωσης καθώς τους δόθηκε το ειδικό χάρισμα !Αυτοί δεν καλόμαθαν στη ζεστή σπηλιά, δεν περνούσαν τη ζωή τους με συζυγικά φιλιά και κοψίδια βίσωνα



Αυτοί ανησυχούσαν και κατέβαζαν συνέχεια ιδέες που τους έκαναν γραφικούς στα μάτια των ευδαιμονισμένων.





Καθώς οι συμπαντικοί νόμοι εκπληρώνονται, οι ανήσυχοι θα επιβιώσουν μέσα στο κράτος των παλαιών ήσυχων !
Ο βασικός νόμος της βιολογικής επιβίωσης και εξέλιξης προβλέπει, πως όταν ένα είδος δεν ωφελεί πλέον το ευρύτερο οικοσύστημα, τότε διαταράσσεται η ισορροπία του, ώστε από αυτό το είδος να εναπομείνουν μόνο τα ικανά άτομα για εξέλιξη !
.
.













Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Amy Winehouse


If I ever leave you....you can say I told you so!
And if I ever hurt you baby..... you know I hurt myself as well.
Is that any way for a man to carry on
Do you think I want my loved one gone
Said I love you
More than you'll ever know
More than you'll ever know
When I wasn't making much money
You know where my paycheck went
You know I brought it home to baby
And I never spent a red cent
Is that any way for a man to carry on
Do you think I want my loved one gone
Said I love you
More than you'll ever know
More than you'll ever know
I'm not trying to be
just any kind of man
I'm just trying to be somebody
You can love, trust and understand
I know that I can be
yeaaahhhh
A part of you that no one else could see




Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Η Σατραπεία




Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνση κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειας, κι αδιαφορίας.
Και τι φρικτή η μέρα που εκδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις,
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηγαίνεις στον μονάρχη  Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάν ους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις. 


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Νοέμβρης 2044



Άλλη μια χαρούμενη ημέρα,η μονη διαφορά με της προηγούμενες  είναι οτι, αυτή ειναι ποιο φωτεινή.
Και το φως όταν είναι σε έλλειψη,φέρνει νοσταλγία.
Ανατρέχω στα σοσιαλ μίντια της εποχής μου.Τώρα πλέον είναι όλα συνδρομητικά,από το 2018.
Οτι πληρώνεις βλέπεις.
Με το πλατινένιο πακέτο σου δίνουν πρόσβαση σε ότι είχες ξανακοιτάξει 40 χρόνια πριν.
Όταν ξεκίνησαν τα σόσιαλ μίντια στο νετ ήταν η εποχή της άγριας δύσης, οι προσωπικές πληροφορίες που ανέβαιναν καθημερινά ήταν άπειρες σε κάθε είδος.
Το χρυσάφι ήταν οι φώτο της κάθε εποχής,
Τώρα 40 χρόνια μετά είναι πάλι εδώ.

και συνάμα τα λόγια της Κατερίνας...




.....ξερω πως ποτέ δεν σημαδεύουν τα πόδια, 
το κεφάλι ειναι ο στόχος.....

Το νου σου ε?

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Ευχαριστώ Κατερινα

Η μοναξιά δεν εχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν ανοίγει τα μπούτια της με πνιχτά γελάκια,
βοιδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
και ασορτί εσώρουχα



Η μοναξιά εχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά.
Στέκεται με υπομονή στην ουρά- μπουρναζι-αγ βαρβαρα-κοκκινιά-τούμπα-σταυρούπολη-καλαμαρια.






Εξπερματώνει ουρλιάζοντας,κατεβάζει με αλυσίδες τα τζάμια,βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία,και οταν πήζει το αίμα της που ξεπουλάν την φάρα της χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζειμπέκικο κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της ενα καλά ακονισμένο τσεκούρι.




 








Η μοναξιά,η μοναξιά μας λέω,για την δική μας λέω είναι τσεκούρι στα χέρια της που πάνω απο τα κεφάλια μας



ΓΥΡΙΖΕΙ




ΓΥΡΙΖΕΙ






ΓΥΡΙΖΕΙ



https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%93%CF%8E%CE%B3%CE%BF%CF%85Ευχαριστώ Κατερινα

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

2015




Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.





Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.


Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.